Pittoreske routes en culinaire hoogstandjes Als filmster door heerlijk Itali‘

Pittoreske routes en culinaire hoogstandjes Als filmster door heerlijk Itali‘

  • Home
  • Pittoreske routes en culinaire hoogstandjes Als filmster door heerlijk Itali‘

TEKST:  BEERTJE VAN BEERS

De oldtimerrally van Nostalgic is zowel de ultieme jongens-als meisjesdroom: Top Gear meets La Dolce Vita, zeg maar. Dus hup! Tods aan, Ferragamo-sjaaltje om, en waan je een Italiaanse filmster terwijl je ‘al fresco’ in een sexy Alfa Romeo Spider over de zonnige droomweggetjes van Toscane zoeft. Ergens wacht een Chianti Classico.

Zonder TomTom door Toscane: Goh, is dit de achtste keer dat we langs die schattige dommelende mannetjes op die middeleeuwse ‘piazza’ rijden? Of lijken al die mannetjes en pleintjes nou zo op elkaar?” De ‘Mille Miglia’, de legendarische Italiaanse wegrace waar we vandaag een gedeelte van volgen in onze kekke knalrode Spider uit 1964, lijkt te voeren langs duizenden verdacht veel op elkaar lijkende dorpjes, wijngaarden en glooiende heuvels. En wie kan zich nog concentreren op de aanwijzingen uit het ‘roadbook’ na een ‘lichte’ viergangenlunch van o.a. gegratineerde crepes met ricotta en spinazie, hemelse tiramisu en een verraderlijke witte wijn? O nee, weer diezelfde middeleeuwse piazza. Dit keer komt er echter net een bruilofts-processie uit een kerkje, als een sc?ne uit ‘The Godfather’.

Wij, of liever gezegd, onze 2600 Touring Spider, wordt luidruchtig begroet, als een oude lang verloren vriend. Als ik lachend en blozend terugzwaai voel ik me even geen verwaaide Hollander, maar een filmster. Of in ieder geval een piepklein beetje Italiaans.

Zo erkende ik de klassieke Spiderroadster van Alfa Romeo voornamelijk uit films: het sportwagentje van Dustin Hoffman in ‘The Graduate’, de knalrode cabriolet waar Brigitte Bardotin verongelukt in ‘Le Mepris’. Ik ben geen ‘Alfist’ (Alfa Romeo-groupie) en heb zelfs bijzonder weinig met auto’s, maar als ik op de eerste dag het chroom van de perfect gerestaureerde Alfa Romeo-vloot zie schitteren in de zon voor het hotel, begrijp ik Walter Laimers passie. Ik groeide op met de Alfa Romeo Giulia die mijn vader in de jaren ’60 kocht. Het is nooit meer goed met me gekomen”, vertelt de voormalige Journalist (37) lachend.

Samen met zijn jeugdvriend Gert Pichler (37) kocht hij een Spider uit 1962, “een sexy, stijlvolle en sportieve auto zoals alleen de Italianen kunnen ontwerpen”. Een epische (lees: onmogelijke) tocht met de cabriolet vanuit Duesseldorf naar Sicili‘ om daar in een oldtimerrally te rijden gaf de Zuid-Tirolers het briljante idee voor ‘Nostalgic’, een bedrijf dat reizen en bedrijfsuitjes organiseert waarbij de gasten zelf kunnen rijden in oldtimers die op prachtige locaties klaarstaan, van Sicilie tot Beieren.
Voor onze drie dagen Dolce Vita in Toscane is alles tot in de puntjes uit-gestippeld: van de pittoreske routes en de culinaire hoogstandies tot het verblijf in het unieke “Il Borgo di Vescine”, een I3e-eeuws dorpje gereincarneerd als viersterrenhotel. Je bent vrij om je eigen auto te kiezen uit de vloot, en met een “dit is het roadbook,  en hier zijn de sleutels” word je op pad gestuurd.

Geen betutteling; andiamo! Mmm, het leren Interieur ‘past’ als een handgemaakte kalfsleren Italiaanse laars, en wie heeft er een veiligheids-gordel nodig als je je kunt vasthouden aan de handlebar op het dashboard? Bijna onmiddellijk raak je gehypnotiseerd door het sensuele landschap, het ritme van de statige cipressen en een orgie van lentegeuren. Ja, ik ben de aangewezen navigator, maar ik vind het veel belangrijker om luidkeels rockclassics te zingen en mijn copiloot zijn diepste geheimen te ont-futselen.

Het resultaat: een paar uur later heb ik zelf mijn hartsgeheimen verklapt, en staan we aan het einde van een doodlopende weg tussen de zilvergrijze olijfbomen te gieren van het lachen. Over ‘bonding’ gesproken. ‘Steeds meer bedrijven hebben branches over de hele wereld”, vertelt Walter. “Collega’s ken je vaak enkel van telefoon- en e-mailcontact. Tijdens dit bedrijfsuitje blijkt die persoon ‘echt’ te zijn en zit je zelfs naast elkaar in een auto. Kun je eindelijk ongestoord roddelen over je baas! Of gewoon samen genieten; dat schept natuurlijk een hechte band.”
Als op de tweede dag een stoet luid ronkende Porsches met geblindeerde ramen ons voorbijscheurt zit ik al zo in mijn rol van jaren ’50-diva dat ik meewarig mijn hoofd schud: die jeugd van tegenwoordig!

We rijden niet bepaald langzaam, maar we jakkeren ook niet van A naar B, iets wat ik in mijn dagelijks leven maar al te vaak wel doe. “We leven in een cultuur waarin je alles kunt krijgen, Gert en ik hebben zelf ook een snelle wereld en topbanen in de marketing achter ons gelaten om ons op onze droom te concentreren. Mensen verklaarden ons voor gek”, vertelt Walter die avond onder het genot van een Chianti Classico en een bistecca Fiorentina.

Het verzamelen van de inmiddels uit twintig Alfa Romeo Spiders bestaande vloot bleek meerdere overeenkomsten te hebben met het klaarmaken van de perfecte Italiaanse ragout pastasaus. “Belangrijkste ingredienten: liefde, tijd en veel geduld. We konden natuurlijk niet zomaar gaan shoppen in een autoshowroom.” En dus werd heel Europa afgereisd, en moest er soms maanden worden gewacht op een onderdeel. “In Itali‘ is het werken met automonteurs als het werken met kunstenaars. Je bent overgeleverd aan hun grillen.”

Doodlopend

Hij neemt nog een slok wijn. “Maar daar heb ik iets heel belangrijks van geleerd: om niet alleen te genieten van het resultaat, maar ook van het proces.” Daar denk ik de volgende dag aan als ik de auto weer een prachtig doodlopend laantje in stuur. Het gaat om de reis zelf, niet de bestemming. En juist als we verdwalen maken we de leukste dingen mee. Maar tegen een beloning in de vorm van zelfgemaakte tagliatelle met truffels zeg ik natuurlijk zeker geen nee.

“O, jullie zijn de beautiful people met de beautiful cars!” roept ‘mama’ Carla Barucci als we Richard Geres favoriete Toscaanse restaurant ‘Osteria di Volpaia’ binnenlopen. Wij? Ik kijk verbaasd om me heen. En verrek; de gasten, voor het vertrek op het vliegveld nog een pipse club, zijn na paar dagen Toscaanse wind en zon getransformeerd tot heuse Marcello’s en Sophia’s. Of zou het aan de wijn liggen? Ik laat me nog een glaasje inschenken. De Toscaanse wegen kronkelen van zichzelf al.